वर्गणीदार व्हा: लेख | प्रतिक्रिया

कॅन्व्हास

४ प्रतिक्रिया

सुर्योदय

माझं घर आहे आपलं साधं सुधं पण मोकळं. हवेशिर आणि भरपुर उजेडाचं. त्यात सुख आहे, दुःख आहे, आशा अपेक्षंचे ओझे आहे. राग , लोभ, हेवा मत्सर सारं काही भरुन आहे. कशाचिही कमतरता नाही. सगळ्या सर्वसामान्य  लोकांचं असते तसे आहे. पण माझ्या घराला एक वेगळाच कोपरा आहे. जो दिसतो सगळ्यांना,  पण मला जसा भासतो तसा सगळ्यांनाच भासेल असे नाही.  अगदी अम्रुता प्रितम ने सांगितल्या प्रमाणे मी माझ्यासाठिच  राखुन ठेवला आहे. हा कोपरा आहे माझ्या घराच्या दाराच्या चौकटीतला कॆनव्हास. हो! हो! त्याला मी कॅन्व्हास असेच नांव दिले आहे, कारण तो दर क्षणाला वेगळेच चित्रं रंगवत असतो.

अगदी पहाटे सुंज मुंज च्या वेळी मी आपली लवकर उठुन त्याच्या जवळ येउन बसते, आणि म्हणते तुझ्यावर कुठलं चित्रं रेखाटलय ते. तो हसतो , वार्याच्या झुळुकीचा सुखद स्पर्श मला करुन जातो. म्हणतो, आधी हे घे,प्राजक्ताची फ़ुलं माझ्या पदरात घालित सुगंधाची शाल पांघरतो. मी ही फुलते, बहरते,  जुईच्या सुगन्धाची उदबत्ती लावित तो जणु दिवसाची पहिली सुरुवात करतो.

क्षितिजाच्या निळ्या सावल्या, बॆकग्राउंडवर काळपट हिरव्या झाडांची हालचाल जाणवते. त्याच्या ह्या आनंदात गुलाबी ऊषा केशरी पैंजण वाजवित हलकेच केंव्हा सामिल होते ते त्यालाही कळत नाही. ती ही अगदी मैत्रीणीशी हातात हात घालुन फ़ुगडी खेळावी तसं त्याच्याशी खेळु लागते. त्यांचा खेळ सुरु असताच मी माझं आपलं फ़रशीवर पाणी शिंपडुन दाराशी सुबक रांगोळी घालते,तर पाठिमागुन सुर्याचा आपला पहिला किरण माझ्या पदराशी अगदी मांजरीसारखा घोटाळतो. कॅन्व्हास म्हणतो , बघ ना जरा मागे वळुन , मी नविन चित्र रेखाटलं आहे तुझ्यासाठी, का माझाकडे पाठ करुन बसली आहेस?

अरे हो! जरा थांब मला माझी  कामं करु देशिल की नाही? तुझं आपलं काहितरिचं लहान मुला सारखं. सारखं तुझाशिच खेळायचं का रे? तरीपण  त्याच्याकडे बघितल्याशिवाय माझं समाधान होत नाही. आता त्याच्या खेळात सुर्यनारायणानेही भाग घेतला असतो. तो कॆन्व्हास वर रंगाची उधळण करित असतो. वारय़ाचेही त्यांच्या बरोबर हितगुज चालल असतं. मला त्यांचा मोह सोडवत नाही , पण घरातली कामं खुणावत असतात. आंघोळ वेणी करुन तुळशीला पाणि  घालण्याच्या निमित्ताने मी पुन्हा त्यांच्यात सामिल होते.

आता कॅन्व्हास वर वेगळं चित्रं असतं. सोनेरी ऊन्हाचे कवच ल्यायलेली झाडं, गवतावरचे चमकणारे दव बिंदु.नक्षत्रासारखं फुलुन आलेलं  फुलांचं झाड, गुलाबी रंगाची गुलबक्षी, जाई , जुई, शेवंतीने घातलेला सुवासाचा सावळा गोंधळ चालला असतो. माझ्या कॆनव्हास वर केवळ रंग चित्रेच असतात असे नाही,सोबत पक्षांच्या गाण्याची टेपही वाजत असते.लगेच कॅन्व्हासआपली कॊलर टाईट करित मला विचारतो – बघितलय का असं चित्र कधी की ज्यात संगीतही आहे? नाही ना? मी आहेच मुळी असा रंग वेगळा.
मी आपली त्याचं ऐकुन घेत माझं काम सुरु ठेवते. मूलांचे डबे, शाळेची घाई. ऒफ़िसची तर तह्राच न्यारी.अगदी पेन रुमाल हातात द्यावा लागते.

सगळ्यांना त्यांच्या कामाला लावल्यावर मला थोडीशी फ़ुरसत मिळते, तोवर कॆनव्हास रागाने लाल झाला असतो. अरेच्या तुला रागवायला काय झालं? अरे मी जरी कामात असले तरी ह्या खिडकीतुन- त्या खिडकीतुन माझं लक्षं होतंच की. पण रुसलेल्या बाळासारखा हा लाल पिवळा. धगधगत्या पंगाऱ्याने पेट घेतलेला असतो.त्यातुन ज्वाळा निघत असतात.

गुलमोहरानेही त्याचीच साथ दिलेली असत. पक्षी बिचारे हिरव्या पानांच्या काळ्या सावलिशी बिलगले असतात. तिथुनही हळुच कुचुकुचु एकमेकांशी बोलत असतात. प्राजक्ता, जाई , जुई सगळ्या पोरी खेळुन थकुन माना टाकुन बसतात. मीही जरा पदराने वारा घेत बसते त्यांच्यापाशी जरा वेळ. “काय रे तुझि ही तह्रा, किती हा बटबटितपणा, तुझ्या चित्राशी विसंगत अशी ही पाण्याची टाकी , आता अगदी ऊठुन दिसते”. आजुबाजुच्या इमारतींचे रंग सुद्धा तु आपल्यात सामावुन घेतलेस.चालायचंच, सगळी चित्रं काही सुसंगत थोडिच असतात? थोडी विसंगती त्यात असावी लागते.

थोड्यावेळाने तो सुद्धा वामकुक्षी घेतल्यासारखा निःशब्द होतो. नाही म्हणायला मधुनच एखादी टिट्वी त्याच्या समाधीचा भंग करीत असते.मधुनच कोकिळेला पण आपल्या रागंदारीचा मोह आवरत नसतो.  माझंही आपलंदुपारचं निवांत चाललं असतं. संध्याकाळची एकच घाई नको म्हणुन स्वयंपाकाची हळु हळु तयारी सुरु असते. रजनीला पदराशी  बांधुन संध्याकाळ नाचत ऊडत येते आणि कॆन्व्हासचा रुसवा जातो. त्याचं खेळकर रुप पुन्हा एकदा प्रगट होतं. संध्य रजनीने सोबत निशिगंधाला पण आणलं असतं. तिचा श्रुंगारही अजुन आटोपला नसतो. धुळीचा सुगंध आसमंत व्यापुन टाकतो. पक्षांसोबत मुलांचंपण धप्पापाणी रंगात आलेला असतो.

आता मात्र कॅन्व्हासचा चेहेरा मात्र काळवंड्लेला असतो. अगदी प्रणय रंगात आल्यावर प्रियेनं काढता पाय घ्यावा त्या प्रमाणे तो म्लान होतो, उदास होतो,. हळुहळु तो निओन साईन्सचया झगमगाटामागे लपु लागतो.

एका वेगळ्याच रात्रिच्या जगाचा उदय झालेला असतो. आणि माझाकॅन्व्हास कोलमडुन जातो. हळुच त्याचं सांत्वन करीत त्याला मी समजावते, अरे, तुझा प्रियकर रवी गेला तरी रजनीच्या प्रियकरा , मंद आणि शांत उजेडात तु न्हाऊन निघशिल, तुझ्यावर चांदण्यांची बरसात होईल. निज आता.

कॅन्व्हासचा प्रियकर जरी गेला तरि आता माझ्या प्रियकराची येण्याची वेळ झाली आहे. मी सुद्दा तुझ्यासारखिच कॆन्व्हासच तर आहे. माझं रुप खुलायला प्रियकराने रंग भरणं आवश्यक आहे.

हा  लेख  जरी मी पोस्ट केला असला तरी  मी लिहिलेला नाही , हे तुमच्या लक्षात आलं असेलच. हा लेख  “सुपर्णा कुलकर्णी ” ( माझी सौ. )ने लिहुन ठेवला होता, बऱ्याच वर्षापुर्वी , पण कुठेच प्रसिध्दिला पाठवला नव्हता , तोच इथे प्रसिध्द करतोय आज.

संबंधित लेखन

  • पाऊस जगा…!!!
    मागल्या पावसाळ्याच्या सुरुवातीला हा लेख इथे प्रसिद्ध केला होता. आता पाऊस येतोच आहे तर इथेही टाकतो…
  • सई…………
    सर्वत्र हिरवळ पसरलेली……..हिरवळ……………… ओली …………
    मन तृप्त करणारी ………….
  • प्रेममयी
    मैत्रीण आलेली. गेल्या वेळच्या मुक्कामात ही पठ्ठी स्वत:च भटकंती ला गेल्याने गाठभेट होऊ शकली नव्हती…
  • पाऊस मनातला !
    आज रविवार ऑफिस ला  मस्त सुट्टी. सुट्टीची संध्याकाळ आभाळ भरून आलेल विजेच्या कडकडाटा सह पावसाल सुरु…
  • शोध जीवनाचा…

    कित्येक वर्षांपूर्वी पृथ्वीवर जीवनाची उत्पत्ती झाली. रसायनांच्या, वायुंच्या वेगवेगळ्या अभिक्र…

PG

महेंद्र कुलकर्णी

मी महेंद्र कुलकर्णी. एक वर्ष होऊन गेलं ब्लॉगिंग सुरु करुन . ‘काय वाटेल ते’ ब्लॉग वर लिहितो. मनाविरुध्द काही झालं की चिडणारा, मनासारखं झालं की आनंदाने सगळ्या जगाला सांगत सुटणारा, कोणी थोडं प्रेमाने बोललं की त्याच्या साठी जीव टाकणारा, कोणी थोडा वाकडेपणा दाखवला तर तेवढ्याच आवेशाने भांडणारा- तुमच्या सारखाच मी एक !

  1. सुपर्णाताईंना खूप खूप आवडला लेख हे सांगायलाच हवं….स्त्रीमन काही गोष्टी किती हळुवारपणे उलगडू शकतं याचं उत्तम उदाहरण आहे…म्हणजे तुम्ही नसतं सांगितलं तर मी ही कॉमेन्ट अशी लिहिली असती की “एका सुंदर हळव्या मनाच्या स्त्रीसारखं लिहिणं कसं हो जमलं तुम्हाला काका??”

प्रतिक्रिया द्या

प्रतिक्रिया देण्यासाठी तुम्ही सदस्य प्रवेश केलेला असणे गरजेचे आहे.

Powered By Indic IME