आमच्याबद्दल

कोणी मेकॅनीकल, कोणी संगणक तज्ञ कोणी ग्राफीक्स तर कोणी अजुन कोण. सर्व जण वेगवेगळ्या क्षेत्रात काम करणारे. पण सर्वांमध्ये एका गोष्टीचे साम्य आणि ते म्हणजे मराठी बद्दल प्रचंड आदर आणि मराठीतून लेखन करण्याची आवड. ह्या एका गोष्टीमुळेच प्रत्येकाचे स्वतंत्र असे मराठीतून ब्लॉग होते, आहेत.

हळु हळु असे लक्षात येऊ लागले की आपल्यासारखेच हजारो आहेत. ह्या सर्वांनी एकत्र येण्याची गरज आहे. असं म्हणतात की ‘गर्दीचा कुठला चेहरा नसतो’. पण मराठी भाषेने झपाटलेल्या काही तरूणांनी हेच वाक्य खोटं करुन दाखवण्याचा ध्यास घेतला. आपण मराठी ध्येयवेड्यांना एकत्र करुन ह्या गर्दीला एक चेहरा द्यायचा.. “मराठी मंडळी” ब्लॉगर्स.

ध्येय सांगायला तसे अगदी सोप्पं, एका वाक्यातले उत्तर, पण त्याची व्याप्ती खुप मोठ्ठी…मराठी साहित्य आजपर्यंत दृक्‌, श्राव्य आणि लिखीत स्वरूपात उपलब्ध होत आले. बदलत्या माहितीतंत्रज्ञानाच्या युगात ब्लॉगिंगच्या रूपाने या तीनही अंगांचा समावेश असलेला अतिशय परीणामकारक वाङमय-प्रकार प्रसृत झाला.  एकेकाळी छोटे रोपटे असलेल्या ह्या ब्लॉगचे काही वर्षांतच मोठ्या वटवृक्षात रुपांतर झाले. मराठी भाषीकही ह्या प्रकारापासुन मागे कसे रहातील आणि मग बघताबघता अनेक मराठी ब्लॉग्स स्थापन झाले.  आजच्या तारखेला कमीत कमी  १५ हजारांच्या वर मराठी ब्लॉग्स महाजालावर उपलब्ध आहेत. ह्या ब्लॉग्सच्या रुपाने अनेक कथा, कविता, दैनंदिन घटनांवर भाष्य करणारे लेख वाचकांना वाचायला उपलब्ध झाले. ब्लॉग ह्या व्यासपिठाची शक्ती एवढी आहे की जगाच्या एका कोपऱ्यात प्रसिध्द झालेले लेख जगाच्या दुसऱ्या कोपऱ्यातील वाचकाला काही सेकंदात उपलब्ध होऊ लागले.

अर्थात हे सर्व ब्लॉगर आपल्या-आपल्या ब्लॉगवर कार्यरत होते.  मराठी भाषेचा विकास आणि प्रचार घडवुन आणण्यासाठी, त्याचबरोबर काही सुयोग्य कार्य घडवुन आणण्यासाठी ह्या सर्वांना एकत्र करणे गरजेचे होते. आणि ह्याच कार्याने प्रेरीत होऊन “मराठी मंडळीं”ची स्थापना झाली.  त्या अर्थाने ही चळवळ तुम्हा-आम्हा सर्वांची आहे.

आता तुम्ही म्हणाल चळवळ चळवळ म्हणजे नक्की करायचे काय?

सांगतो. आता असं बघा, महाजालावर मराठी भाषेतुन अशी कितीशी माहीती उपलब्ध आहे. आपल्या दैनंदिन भाषेतुन कित्तेक शब्द, म्हणी प्रचलीत भाषेतुन हद्दपार होत चालले आहेत. आपली भाषा मराठी न रहाता ‘मिंग्लीश’ झाली आहे. हे शब्द, ह्या म्हणी, हे वाक्य प्रचार आपण जपले नाहीत तर ते आपल्या पुढच्या पिढीला कसे कळणार?

मराठी विकीपिडीया अजुनही काहीसा बाळबोध स्थितीत आहे. तो आपण सर्व मिळुन समृध्द करु शकतो.

आपल्या लहानपणी वाचलेला आपला सर्वांचा लाडका ‘फास्टर फेणे’ तसं पाहीला तर मराठी कथांमधील शेवटचा मुलांचा हिरो होता. त्यानंतर असा हिरो जन्माला आलाच नाही. आपल्यातीलच काही ब्लॉगर मिळुन असा नविन हिरो नाही का निर्माण करु शकणार ज्याला आपली मराठी बालमंडळी आपलंसं करतील?

अश्या एक ना अनेक गोष्टी आहेत जे आपण एकजुट होऊन करु शकतो.

एका सुनियंत्रीत व्यवस्थेसाठी आपल्यातलेच काही असे आम्ही पुढाकार घेतो आहोत. पण अपेक्षा आहे आपणा सर्वांच्या हार्दीक सहभागाची.

विक्रांत देशमुख

मी एक चिमुकलं रानफुल...रंग,रूप,गंध नसलेलं... दरीखोर्‍यात कडेकपारीत रानावनात उगवणारं... त्याच्या असण्या वा नसण्याने तसा कुणाला फारसा फरक पडत नाहीचं. रानफुलाची मात्र इच्छा असते जीवन सार्थकी लावण्याची. इथे आलोच आहोत तर समरसून जगण्याची. अश्यातच कधीतरी चुकून वसंताची नजर त्यावर पडते आणि मग हे वेडं फुल गायला लागतं ’रूतुराज आज वनी आला... रुतुराज आज वनी आला’.